วันอังคารที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2553

KILL HIM



เมื่อสองวันที่ผ่านมา ได้นั่งดูถ่ายทอดสด การเจราจาหาข้อยุติของ รัฐบาล กับ นปช สรุปใจความได้ก็คือ
นายก=หลักการ+เหตุผล / นปช = ยุบสภา ยุบสภา ยุบสภา ยุบสภา ยุบสภา ยุบสภา ยุบสภา ยุบสภา - -'
เวลาสองชั่วโมงที่ได้นั่งฟังรู้สึกได้เลยว่าผู้ใหญ่ไม่ได้ฉลาดกว่าเด็กเลยบางครั้งเด็กตัวเล็กๆยังฟังและเข้าใจมากกว่าพวกคุณเลย

<ประเทศไทยไม่ใช่ของใครคนใดคนนึง ทุกๆคนมีสิทธิ์และเสียงเท่าเทียมกัน....>

วันเสาร์ที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2553

micky crazy



ในสภาวะบ้านเมืองวุ่นวาย แบบนี้ โปรแกรม Illustrator นี่แหละช่วยได้

=}

My hobby in weekend


วันพฤหัสบดีที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2553

Illustrate rabbit die

shoot shoot shoot =I







ทำไมช่วงนี้มีแต่เรื่อง บ้าๆ ทั้งเรื่องงาน เรื่อง การดำรงชีวิต บางคนอาจมองว่าการดำเนินชีวิตในแต่ละวันของผมปกติ แต่ข้างในนั้นตรงกันข้ามเลย คิดไรไม่ออก พอทำอะไรก็ไม่มีสมาธิคงเนื่องจากความหมกมุ่นกับเรื่องบางเรื่องจนทำให้ไม่มีสมาธิกับอะไรเลย พยายามทำนู้นนี่ให้หายคิด ช่วงนี้จึงชอบถ่ายรูปและก็อยากถ่ายรูปอยู่ตลอดเวลา เพราะเวลาถ่ายรูปสมาธิเราจะจดจ่ออยู่กับภาพและกรอปสี่เหลี่ยมๆเล็กๆจึงรู้สึกว่ามีสมาธิขึ้นเยอะเลย

วันพุธที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2553

WAR IS OVER



ช่วงนี้สถานะการณ์บ้านเมืองกำลังวุ่นวาย หรือบางคนก็ว่ามองมันคือกีฬาสีของเด็กๆกลุ่มนึงที่พยายามจะขนกองเชียร์มาเรียกร้องอะไรบางอย่าง... ซึ่งนับตั้งแต่วันแรกที่เด็กๆกลุ่มนี้มาเรียกร้องจนถึงวันนี้ก็ปาเข้าไปสาม สี่ วันแล้ว ส่วนใหญ่จะเห็นตามสถานที่สำคัญๆทางการเมือง ตามถนนสายหลักๆ เค้าจะใช้พาหนะคู่ใจตระเวนไปทั่วนึกว่ามาแข่งมอเตอร์ไซค์กันเถอะ วิธีที่พวกเค้าเรียกร้องมีหลายรูปแบบ แต่ที่ต้องจดจำไปจนวันที่เด็กพวกนี้จะหายไปคือการเรียกร้องด้วยวิธีการบริจาคเลือด เพื่อ!! นำไปราดหน้ารัฐสภาบ้างหน้าบ้านนายกบ้าง เอ่อพวกเด็กเหล่านี้เค้าเริ่มเล่นอะไรแผลงๆแปลกๆ ที่แปลกกว่านั้นคือมีพระมาร่วมทำกิจกรรมอันนี้ด้วย เฮ้อ....พวกนี้ถ้าเดินผ่านนะอย่าว่าแต่พนมมือไหว้เลย มึงไม่ควรจะเอาผ้าเหลืองซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของศาสนาพุทธมาสวมใส่ด้วยซ้ำเพราะกิจของสงฆ์คือการละทิ้งจากโลกภายนอกแล้วต้องตรัสทุกสิ่งแต่ที่เห็นนี่มัน... อธิบายไม่ออกจิงๆนอกจากเรียกว่า ไอ เตี้ย! สถานการณ์ ณ ตอนนี้ก็ถือได้ว่าพวกเด็กเหล่านี้เล่นอยู่กลุ่มเดียว เหมือนจะไม่มีใครมาสนใจและเล่นด้วย พวกเด็กเหล่านี้ได้ยินแว่วๆว่าต้องการให้ประเทศเป็นประเทศที่เจริญพัฒนาไม่อยากให้มีระบบอามาฑที่มักจะได้ยินคำนี้บ่อยจากเด็กๆเสื้อแดงพวกนี้ แต่เด็กน้อยพวกนี้ก็ไม่รู้หรอกว่าที่พวกเค้าหยิบเสื้อสีที่เค้าคิดว่าสวย? มาใส่และเรียกร้องด้วยวิธีการต่างๆน่านั้นนั่นแหละคือการทำให้ประเทศเราดูถดถอยลงไปเรื่อยๆ บ้านเมืองทุกวันนี้ อยากเดินไปข้างหน้า เราทุกคนรู้ว่าประเทศเรามันยังเป็นประเทศที่กำลังพัฒนาซึ่งหลายๆประเทศที่เคยกำลังพัฒนาเค้าเจริญกว่าเราไปแล้ว เราทุกคนอยากให้มันเดินไปข้างหน้า แต่ถ้าทุกคนยังไม่สามัคคีกันเองในบ้านในประเทศ เราก็คงจะเป็นประเทศที่กำลังพัฒนาไปเรื่อยๆหรือไม่ก็เป็นประเทศที่ด้อยพัฒนาไปเลย.... หยุดเถอะนะ เด็กโง่

ไอเหี้ย ทักษิณ กูเกลียดมึง( อันนี้อารมณ์ส่วนตัว 555)

วันอาทิตย์ที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2553

一元的


สรรพสิ่งบนโลกล้วนเกิดจากธรรมชาติ ไม่ว่าสิ่งมีชีวิตในรูปแบบใดก็ต้องอาศัยและพึ่งพากัน
สามัคคีกันนะไทยจ๋า

วันเสาร์ที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2553

treetop






วันที่ประเทศอยู่ในสภาวะตึงเครียด ผมได้มีโอกาสไปเดินเล่นในสวนสาธารณะ ได้สูดอากาศดีๆเข้าปอด ได้นั่งมองคนที่มากันเป็นคู่ได้เห็นคนวิ่งออกกำลังกาย ได้เห็นครอบครัวพ่อแม่ลูกมาปิ๊กนิ๊ก มันทำให้รู้เลยว่าในสถานะการณ์ตึงเครียดนั้น ในที่บางที่สถานะการณ์ตึงเครียดมันไม่มีผลต่อคนบางกลุ่มเลย :)

My weapons

วันพฤหัสบดีที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2553

KARA :)

Good bye sanamluangmusic



วันนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่ต้องจดจำในชีวิตของผม คือการยื่นใบลาออกครั้งแรกของการทำงานในชีวิต นับตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาที่นี่จนถึงวันที่ตัดสินใจจะเปลี่ยนงานวันนี้ ก็เป็นเวลาหนึ่งปีกับอีกสี่เดือนนับเป็นเวลาที่ไม่นานไม่เร็ว แต่การที่ได้ทำงานที่นี่นับเป็นประสบการณ์ที่ดีมาก ทำให้เราได้รู้การทำงานร่วมกับผู้อื่นทำให้ได้รู้การอยู่ร่วมกับคนแปลกหน้าการได้พบเจอกับอะไรแปลกใหม่ จากคนแปลกหน้าก็เริ่มกลายเป็นคนรู้จักคนสนิท รู้นิสัยคนรอบข้างมากขึ้น เคยมีทั้งช่วงสนุกและช่วงเริ่มจะหมดสนุก จากคนที่ได้ร่วมงานที่เริ่มคุ้นเคย เวลาและสถานการณ์หลายๆอย่างได้ ปรับเปลี่ยนเพื่อนร่วมงานสลับเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ผู้คนที่เคยทำงานกันอย่างสนุกสนานก็เริ่มออกไปทีละคนสองคน จนถึงวันนี้ที่ตัดสินใจจะเปลี่ยนงานคงเป็นเพราะความโตขึ้นของเรา การที่อยากจะชัดเจนกับงานมากขึ้นการที่อยากจะพัฒนาตัวเองมากขึ้น การที่เริ่มค้นพบแนวทางของตัวเองมากขึ้น รู้ว่าตัวเองชอบอะไรอยากที่จะทำอะไร คงเป็นเพราะประสบการณ์ในการทำงานที่สนามหลวงค่ายเพลงเล็กๆที่ปัจจุบันเริ่มที่จะขยายใหญ่ ก็อยากจะเห็นนะว่ามันจะไปในทิศทางไหน แต่ผมคงรอไม่ได้หรอกเพราะเราก็แก่ขึ้นทุกๆวัน เราก็ควรที่จะเก็บเกี่ยวประสบการณ์มากขึ้นในที่ทำงานใหม่ผู้คนใหม่ๆ งานใหม่ๆนิสัยเพื่อนร่วมงานใหม่ๆและวิถีชีวิตใหม่ๆ เราก็ไม่รู้ว่าทางที่เราเลือกมันจะดีไหม แต่สิ่งหนึ่งที่รู้สึกดี คือ สิ่งที่เราเลือกเราเลือกด้วยความพอใจและเต็มใจ ถ้ามันจะดีหรือไม่มันก็คือประสบการณ์ .... บ้าย บาย นะ สนามหลวง

ดร็อปคิกดีไซน์ เจอกันครับ